1,400 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਦਾ ਸਫ਼ਰ: ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਫ਼ੋਨ ਕਾਲ ਨੇ ਅਮਿਤ ਅਗਰਵਾਲ ਨੂੰ ਨਵੀਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਿੱਤੀ

ਜਬਲਪੁਰ ਤੋਂ ਲੁਧਿਆਣਾ ਤੱਕ ਦਾ ਇਹ ਸਫ਼ਰ ਸਿਰਫ਼ 1,400 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ—ਇਹ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਅਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਦੌੜ ਸੀ।

ਮੱਧ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਦੇ ਜਬਲਪੁਰ ਦੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸ਼੍ਰੀ ਅਮਿਤ ਅਗਰਵਾਲ ਪਿਛਲੇ ਲਗਭਗ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੋਂ ਲਿਵਰ ਸਿਰੋਸਿਸ ਨਾਲ ਜੂਝ ਰਹੇ ਸਨ।

ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਬਲਪੁਰ ਵਿੱਚ ਕਈ ਡਾਕਟਰਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਜ ਕਰਵਾਇਆ। ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਸੁਧਾਰ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਿਹਤਰ ਇਲਾਜ ਦੀ ਉਮੀਦ ਵਿੱਚ ਭੋਪਾਲ, ਨਾਗਪੁਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਗਏ।

ਪਰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲਿਵਰ ਸਿਰੋਸਿਸ ਦੀਆਂ ਜਟਿਲਤਾਵਾਂ ਵਧਦੀਆਂ ਗਈਆਂ।

ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਆਮ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜੀਉਣਾ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।

ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਹਰ ਦਿਨ ਵਧ ਰਹੀ ਸੀ।

ਫਿਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਲਿਵਰ ਟ੍ਰਾਂਸਪਲਾਂਟ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਡਾ. ਗੁਰਸਾਗਰ ਸਿੰਘ ਸਹੋਤਾ (Dr. Gursagar Singh Sahota) ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ।

ਅਮਿਤ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸ਼੍ਰੀਮਤੀ ਨੇਹਾ ਅਗਰਵਾਲ ਅਤੇ ਆਪਣੇ 19 ਸਾਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤਨਯ ਅਗਰਵਾਲ ਨਾਲ ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੇ DMC&H ਪਹੁੰਚੇ।

ਡਾ. ਸਹੋਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਟੀਮ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਦਾ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਮੁਲਾਂਕਣ ਕੀਤਾ।

ਸਾਫ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਹੁਣ ਲਿਵਰ ਟ੍ਰਾਂਸਪਲਾਂਟ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਉਚਿਤ ਇਲਾਜ ਦਾ ਵਿਕਲਪ ਸੀ।

ਪਰ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਸਮੱਸਿਆ ਸੀ।

ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਉਚਿਤ ਲਿਵਿੰਗ ਲਿਵਰ ਡੋਨਰ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਇਸ ਲਈ ਅਮਿਤ ਨੂੰ ਕੈਡੇਵਰਿਕ/ਡੀਸੀਜ਼ਡ ਡੋਨਰ ਲਿਵਰ ਟ੍ਰਾਂਸਪਲਾਂਟ ਲਈ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕਰਨਾ ਪਿਆ।

ਪਰਿਵਾਰ ਜਬਲਪੁਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ।

ਉਡੀਕ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ।

ਫਿਰ ਇੱਕ ਦਿਨ ਫ਼ੋਨ ਆਇਆ…

ਇੱਕ ਦਿਨ ਅਚਾਨਕ ਡਾ. ਸਹੋਤਾ ਦੀ ਟੀਮ ਦਾ ਫ਼ੋਨ ਆਇਆ।

“ਅਮਿਤ ਜੀ, ਲਿਵਰ ਉਪਲਬਧ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਿੰਨੀ ਜਲਦੀ ਹੋ ਸਕੇ ਲੁਧਿਆਣਾ ਪਹੁੰਚਣਾ ਪਵੇਗਾ।”

ਇਹ ਉਹ ਫ਼ੋਨ ਕਾਲ ਸੀ ਜਿਸ ਦੀ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਉਡੀਕ ਸੀ।

ਪਰ ਹੁਣ ਸੋਚਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਸੀ—ਲੁਧਿਆਣਾ ਪਹੁੰਚਣਾ।

ਅਮਿਤ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ 19 ਸਾਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤਨਯ ਨੇ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਆਪਣਾ ਸਮਾਨ ਪੈਕ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਰਾਤ ਦੇ ਸਫ਼ਰ ਲਈ ਗੱਡੀ ਲੈ ਕੇ ਨਿਕਲ ਪਏ।

ਸਾਹਮਣੇ ਸੀ ਲਗਭਗ 1,400 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਦਾ ਸਫ਼ਰ—ਜਬਲਪੁਰ ਤੋਂ ਲੁਧਿਆਣਾ।

ਮੱਧ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਪੰਜਾਬ ਤੱਕ।

ਰਾਤ ਦਾ ਸਮਾਂ।

ਲੰਮਾ ਰਸਤਾ।

ਅਤੇ ਹਰ ਪਲ ਕੀਮਤੀ ਸੀ।

ਅਮਿਤ ਦੀ ਸਿਹਤ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਬਹੁਤ ਖਰਾਬ ਸੀ।

ਪਰ ਇਸ ਸਭ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਇੱਕ ਹੈਰਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਅਮਿਤ ਨੇ ਖੁਦ ਵੀ ਇਸ ਲੰਬੇ ਸਫ਼ਰ ਦਾ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਹਿੱਸਾ ਗੱਡੀ ਚਲਾ ਕੇ ਤੈਅ ਕੀਤਾ।

ਬਿਮਾਰੀ ਨੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।

ਪਰ ਉਮੀਦ ਨੇ ਹੌਸਲਾ ਨਹੀਂ ਟੁੱਟਣ ਦਿੱਤਾ।

19 ਸਾਲ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣਿਆ ਪਿਤਾ ਦੀ ਤਾਕਤ

ਇਸ ਪੂਰੇ ਸਫ਼ਰ ਵਿੱਚ ਅਮਿਤ ਦੇ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤਨਯ ਸੀ।

ਸਿਰਫ਼ 19 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ।

ਪਰ ਉਸ ਰਾਤ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਵੱਡੇ ਫ਼ੈਸਲਿਆਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪਿਆ।

ਤਨਯ ਨੇ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਹਾਰੀ।

ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ।

ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ।

ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਵੀ ਡਰ ਜਾਂ ਚਿੰਤਾ ਵਧਦੀ, ਉਸਦਾ ਇੱਕ ਹੀ ਜਵਾਬ ਸੀ—

“ਸਭ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।”

ਕਈ ਵਾਰ ਉਮਰ ਛੋਟੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਹੌਸਲਾ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ।

ਉਸ ਰਾਤ ਤਨਯ ਨੇ ਇਹ ਸਾਬਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

1,400 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਬਾਅਦ… ਉਹ ਲੁਧਿਆਣਾ ਪਹੁੰਚ ਗਏ

ਲੰਮੇ ਸਫ਼ਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਮਿਤ ਅਤੇ ਤਨਯ ਆਖ਼ਿਰਕਾਰ DMC&H, ਲੁਧਿਆਣਾ ਪਹੁੰਚੇ।

ਡੋਨਰ ਲਿਵਰ ਲਗਭਗ ਤਿਆਰ ਸੀ।

ਹੁਣ ਇੱਕ ਮਿੰਟ ਵੀ ਗਵਾਉਣਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਅਮਿਤ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਸਰਜਰੀ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।

ਨਵੰਬਰ 2025 ਵਿੱਚ ਡਾ. ਗੁਰਸਾਗਰ ਸਿੰਘ ਸਹੋਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਟੀਮ ਨੇ ਅਮਿਤ ਦਾ ਸਫ਼ਲ ਕੈਡੇਵਰਿਕ ਲਿਵਰ ਟ੍ਰਾਂਸਪਲਾਂਟ ਕੀਤਾ।

ਟ੍ਰਾਂਸਪਲਾਂਟ ਸਫ਼ਲ ਰਿਹਾ।

ਅਮਿਤ ਦੀ ਰਿਕਵਰੀ ਵੀ ਚੰਗੀ ਰਹੀ।

16 ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ICU ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ।

ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇਹਾ ਲਈ ਇਹ ਪਲ ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਸੀ।

ਜਿਸ ਪਤੀ ਨੂੰ ਉਹ ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੋਂ ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਦੇਖ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਮੁੜ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਅੱਜ… ਕਹਾਣੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਦਲ ਚੁੱਕੀ ਹੈ

ਅਗਸਤ 2026 ਵਿੱਚ ਅਮਿਤ, ਨੇਹਾ ਅਤੇ ਤਨਯ ਮੁੜ ਪੰਜਾਬ ਆਏ।

ਪਰ ਇਸ ਵਾਰ ਹਾਲਾਤ ਬਿਲਕੁਲ ਵੱਖਰੇ ਸਨ।

ਇਸ ਵਾਰ ਕੋਈ ਐਮਰਜੈਂਸੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਕੋਈ ਘਬਰਾਹਟ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਕੋਈ ਰੇਸ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਇਸ ਵਾਰ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਧੰਨਵਾਦ ਕਰਨ ਆਏ ਸਨ।

ਅਮਿਤ ਨੇ ਡਾ. ਸਹੋਤਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਤੋਹਫ਼ਾ ਦਿੱਤਾ—ਇੱਕ ਐਸਾ ਤੋਹਫ਼ਾ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਬਲਕਿ ਪਿਆਰ, ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਨਵੀਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਲਈ ਧੰਨਵਾਦ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸੀ।

ਅੱਜ ਅਮਿਤ ਦੇ ਲਿਵਰ ਫੰਕਸ਼ਨ ਟੈਸਟ ਨਾਰਮਲ ਹਨ।

ਉਹ ਆਪਣਾ ਕਾਰੋਬਾਰ ਮੁੜ ਚਲਾ ਰਹੇ ਹਨ।

ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।

ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਆਮ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜੀ ਰਹੇ ਹਨ।

ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੀ ਬਿਮਾਰੀ ਕਾਰਨ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਹ ਅੱਜ ਮੁੜ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।

ਹੁਣ ਅਮਿਤ ਦੂਜਿਆਂ ਲਈ ਉਮੀਦ ਬਣ ਚੁੱਕੇ ਹਨ

ਅਮਿਤ ਦੀ ਆਪਣੀ ਯਾਤਰਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਬਦਲ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।

ਅੱਜ ਉਹ ਜਬਲਪੁਰ, ਮੱਧ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਆਸ-ਪਾਸ ਦੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲਿਵਰ ਸਿਰੋਸਿਸ ਅਤੇ ਗੰਭੀਰ ਲਿਵਰ ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਜੂਝ ਰਹੇ ਮਰੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਸਿਰ ਮਾਹਿਰ ਲਿਵਰ ਟ੍ਰਾਂਸਪਲਾਂਟ ਟੀਮ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਉਹ ਹੁਣ ਆਰਗਨ ਡੋਨੇਸ਼ਨ ਅਤੇ ਕੈਡੇਵਰਿਕ ਲਿਵਰ ਟ੍ਰਾਂਸਪਲਾਂਟ ਬਾਰੇ ਵੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਾਗਰੂਕ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਗਵਾਹ ਹੈ ਕਿ ਕਈ ਵਾਰ ਸਹੀ ਸਮੇਂ ’ਤੇ ਲਿਆ ਗਿਆ ਫ਼ੈਸਲਾ ਪੂਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਦਲ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਜਬਲਪੁਰ ਤੋਂ ਲੁਧਿਆਣਾ… ਉਮੀਦ ਤੱਕ ਦਾ ਸਫ਼ਰ

1,400 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਦਾ ਸਫ਼ਰ।ਇੱਕ ਬਿਮਾਰ ਪਿਤਾ।ਇੱਕ ਹਿੰਮਤੀ 19 ਸਾਲ ਦਾ ਪੁੱਤਰ।ਇੱਕ ਸਮਰਪਿਤ ਪਰਿਵਾਰ।ਇੱਕ ਉਪਲਬਧ ਡੋਨਰ ਲਿਵਰ।ਅਤੇ ਇੱਕ ਟੀਮ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਮੇਂ ’ਤੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਦਲਣ ਵਾਲਾ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕੀਤਾ।

ਕਦੇ ਅਮਿਤ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਲਿਵਰ ਸਿਰੋਸਿਸ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਖੋਹ ਰਹੀ ਹੈ।

ਅੱਜ ਉਹੀ ਅਮਿਤ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਉਮੀਦ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ।

ਕਿਉਂਕਿ ਕਈ ਵਾਰ ਨਵੀਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੁਹਾਡੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ’ਤੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ 1,400 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਦਾ ਸਫ਼ਰ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।

ਅਤੇ ਅਮਿਤ ਨੇ ਉਹ ਸਫ਼ਰ ਕੀਤਾ।

ਜਬਲਪੁਰ ਤੋਂ ਲੁਧਿਆਣਾ।ਸਿਰੋਸਿਸ ਤੋਂ ਨਵੀਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੱਕ।